Wankelend op de bovenste tree

Als ik achter mijn bureau zit te schrijven en ik kijk omhoog, dan zie ik boeken. Vier dikke planken van vier meter per stuk. Zestien meter aan boeken. Romans, non-fictie, verhalenbundels, gedichtenbundels, geleende boeken, een verdwaalde chicklit. Die boekenmuur is zo’n muur waarvoor ik, wil ik bij de bovenste plank kunnen, een trapje moet pakken. Denk nu niet dat dit een charmante handeling is, waar ik op het trapje stap, met sierige zwaaien van de ene plank, naar de volgende plank zwier. Niets van dit alles. Het gaat namelijk zo: met mijn geringe lengte ben ik genoodzaakt om de huis- tuin- keukentrap te pakken, die in de berging staat. Dat ding is te groot en te onhandig om niet langs de versgeverfde deurstijl te schrapen. De trap botst met alle geweld en een hoop kabaal tegen de bureaus, ik hijs mezelf omhoog en sta wankelend op de bovenste tree. Als ik mezelf dan uitrek om bij de bovenste plank te komen, en gevaarlijk boven het glazen bureaublad hang, kan ik het niet helpen om te denken: “Alles voor de literatuur!” Compleet met armgebaren in de lucht.


Toch dacht ik niet meteen aan literatuur toen er gekozen moest worden voor een specialisme. Ik dacht aan lifestyle, omdat dat zo lekker breed is. Ik zag mezelf al helemaal gewone mensen heel gewoon interviewen over... Over wat eigenlijk?

Iemand zei tegen me “Jouw specialisme is zeker literatuur?” “Nee, lifestyle.” In mijn eigen stem hoorde ik de twijfel ook. Toen ik thuiskwam keek ik naar de boekenmuur en mailde een docente de woorden: oh jee, ik twijfel.

Literatuur it is. En ik er blij mee. Want lezen vind ik zo ongeveer het fijnste dat er is. En schrijven over net gelezen boeken is nou ook niet bepaald vervelend. Vandaar dit weblog. Een weblog over jonge schrijvers en debutanten. Een weblog over de boeken die ik lees en de schrijvers die ze schrijven. Veel beter dan lifestyle, als je het mij vraagt.

| robinsmits.com | Boekpresentatie Peter… »